Friday, January 07, 2005

oμιλείτε την γαλλικήν?(και σχολιάστε αλλού please)

δική μου συγγραφική αδεία(καθότι κατέχουμε και την πίτα και το μαχαίρι) δημοσιεύω και εδώ το οργίλο κείμενο που αναφέρω και στο έτερο blog μου. Παρακαλώ για να μη διχαστεί ο διάλογος, τα όποια comments θελήσετε να κάνετε(αν θελήσετε να κάνετε) εδώ. Και αν τα γράμματ είναι κινέζικα, ξέρετε εσείς(view, encoding, unicode).

Χτες πέρασα από την Πλατεία Μοναστηρακίου. Έχω περάσει και άλλες φορές εδώ και 4 μήνες αλλά χτες για να είμαι ακριβής, τη διέσχισα. Και έμεινα άναυδη. Καλά, δεν υποτίθεται πως η πλατεία ήταν έτοιμη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες? Τι είναι αυτό που έχει γίνει? Μας δουλεύουν ομαδικώς? Η πιο «φτηνή» πλατεία από όλες τις άλλες (Ομόνοιες, Κολωνάκια, Σύνταγμα κλπ) για την κατασκευή της οποίας τέθηκαν οι πιο ταπεινές απαιτήσεις: Τίποτα ψηλότερο από κάτι λίγους πόντους (πλην του εξαερισμού του Μετρό), ολίγα σκαλάκια και αυτό ήταν. Και η νικηφόρος πρόταση αυτά είχε. Το μόνο που τολμήσαν να κάνουν οι μελετητές ήταν να βάλουν δάπεδα σε κάτι χρωματισμούς(με ένα σχεδιάκι), για να συμβολίζει την πολυπολιτισμικότητα της πλατείας, την ανάμιξη της ιστορίας, το πολύχρωμο παζάρι και άλλα τέτοια ευγενή. Σαν μια flat πολύχρωμη κουβέρτα δηλαδή. Και πολύχρωμη μιλάμε για χρώματα τύπου λευκό/κόκκινο μάρμαρο, terracota και ώχρα… μη φαντάζεστε τίποτα φούξια και μπλε. Και σίγουρη πως αυτά όλα θα έχουν λάβει χώρα(γιατί ούτε πολλά λεφτά θέλουν, ούτε ειδικούς τεχνίτες και κατασκευαστικές μαγκιές, ούτε εργολάβο που να μη θέλει να βγάλει φράγκο από τη δουλειά).. πάω και βλέπω παντού την standard πλάκα πεζοδρομίου, ένα δρομάκι(ΤΙ ΔΡΟΜΑΚΙ ΓΑΜΩΤΟ??? Υποτίθεται πως δεν περνάει αυτοκίνητο εκεί!! Και να χρειαστεί να περάσει για ανεφοδιασμό καταστημάτων δεν χρειάζεται ειδικό δρόμο.. σιγά μην βάλουμε και φανάρι!!!), ασφαλτοστρωμένο(Ω ΝΑΙΙΙ!!!!), να φέρνει μια ωραιότατη στροφή στο κέντρο της πλατείας(της τρύπας δηλαδή που ονομάζεται πλατεία)!!!! Μου ήρθε κόλπος! Καλά, ΑΥΤΟ είναι το μυστηριώδες αποτέλεσμα που κρυβόταν πίσω από «παραβάν» εδώ και κάτι χρόνια? Σιγά μην το ματιάσουμε τη νύφη! Δηλαδή, για να καταλάβω, το έχουμε πληρώσει αυτό το καταπληκτικής κακοτεχνίας, αισθητικής και πρακτικής «εργόχειρο»? Συγνώμη, έχω θυμώσει και θα γίνω απόλυτη, συγχωρέστε με. Και ταμπέλες θα βάλω. Δεν το συνηθίζω. Και έχω δει μαλακίες πολλές φορές. Αλλά, να , τώρα θύμωσα. Πολύ.

Είμαστε συλλήβδην ηλίθιοι. Δεν εξαιρώ κανέναν. Αρχιτέκτονες, κατασκευαστές, πολιτικοί και πολίτες, να πάρουν τα πόδια τους να πάνε λίγο παραδίπλα να πεθάνουν παρακαλώ. Οι πολιτικοί δεν βλέπουν πέρα από την μύτη τους ή την κοιλιά τους, για να γίνω πιο σαφής. Οι κατασκευαστές δεν βλέπουν γενικά, όραμα μηδέν, λες και έτσι θα πάρουν ποτέ μεγαλύτερο έργο. Απλά μαζεύουν τα λεφτά τους(και καλά κάνουν δηλαδή, το χρήμα δεν είναι κακό) για να πάνε και να τα ακουμπήσουν σε ένα ωραίο αυτοκίνητο που θα τρέχει σε χάλια δρόμους και θα γαμηθεί μόλις πέσει στην επόμενη λακούβα, να πάνε το καλοκαίρι 10 μέρες σε ένα υπεργαμάτο ξενοδοχείο σε ένα όμορφο νησί(και να μη ζούνε τις υπόλοιπες 344 μέρες του χρόνου σε ένα περιβάλλον που να τους αξίζει, τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση) και άλλα τέτοια. Οι δε πολίτες, μαθημένοι στο να μην παίρνουν τίποτα παραπάνω από το ελάχιστο, εξαντλούν την κυνικότητα και τη γκρίνια τους σε κουβέντες και επί της ουσίας παίρνουν τα τρία, λένε και ευχαριστώ. Δεν ονειρεύονται τίποτα άλλο παρά να μιμηθούν το lifestyle της προηγούμενης κατηγορίας. Συγχαρητήρια και εις ανώτερα. Και τώρα στα οικογενειακά μας. Εκείνοι οι snob αρχιτέκτονες (που συναντώ κάθε τρεις και λίγο σε party, ομιλίες, γραφεία και τα συναφή) με βλέμμα μπλαζέ και έναν καφέ παραμάσχαλα(συγνώμη, οι snob δεν πίνουν καφέ, τέιον πίνουν και μάλιστα πράσινο καθότι κάθε τι άλλο είναι passé) τι σκατά κάνουνε? Περνάνε τη ζωή τους πάνω από ειδικά φιλοσοφικά συγγράμματα περί τέχνης, ομορφιάς, σημειολογίας και π…. μπλε, τριγυρνάνε από εδώ και από εκεί και σου πετάνε τις upstate απορίες τους, όταν στην ουσία είναι κοινοί δυσκοίλιοι που δεν έχουν τα αρχίδια να κάνουν κάτι(ο,τιδήποτε) χρήσιμο για τον εαυτό τους και για τους άλλους. Ψευτοκουλτουριάρηδες. Εξαντλούν την –τάχαμου- δήθεν τελειομανία τους στο να διαλέξουν την ιδανική ζώνη. Για να μαθαίνουν οι αδαείς, έτσι εξαργυρώνονται φίλοι μου ώρες μαθημάτων σχεδίου, ιστορίας τέχνης και αρχιτεκτονικής, μαθηματικών και φυσικής, φιλοσοφίας και αρχιτεκτονικής σύνθεσης, άπειρα λεφτά σε υλικά σχεδίου, μακέτας(έχετε πάει στο Πλαίσιο να πάρετε τα απαραίτητα ποτέ?), βιβλία, γραφική ύλη, υπολογιστές… χοντρά χοντρά -τουλάχιστον- 5 χρόνια σπουδών, καναδυό για master και min 3 για PhD. Που δεκάρα δεν δίνω για την εξαργύρωση δηλαδή. Για την καραμέλα πως για όλα φταίνε οι αγράμματοι πολίτες/πολιτικοί/ο άτιμος ντουνιάς δίνω. Φταίμε και εμείς. Ας το πάρουμε χαμπάρι μικρά μου σατέν φιογκάκια.

Όποιος έχει τα κότσια ας κάνει την αρχιτεκτονική μόδα. Ναι, μόδα. Δεν σας αρέσει κάτι? Πολεμήστε το. Από μέσα μονάχα μπορείτε να το ανατρέψετε. Κατά μέτωπον είστε χαμένοι διότι είναι πιο μεγάλο από εσάς και θα σας φάει ζωντανούς. Μάθετε τους κανόνες του και νικήστε το. Φύγετε από τα υπερ-design γραφεία σας και τα ψόφια party της αγάμητης συντεχνίας και κάντε μόδα την αρχιτεκτονική. Kαι τη ζωή. Γιατί ζωή και αρχιτεκτονική είναι δεμένες. Το timing είναι καλό. Ξυνίστε τις φάτσες σας όσο θέλετε σαν να έχετε μόλις φάει χαλασμένο παντεσπάνι. Θάβουμε όλοι τον Calatrava με τα copy-paste-stretch σχέδιά του για γέφυρες και στέγαστρα, αλλά ποιος θα αρνηθεί ότι στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό το στέγαστρο έδειξε μια αρχιτεκτονική που είναι πέρα από τη διεκπεραίωση? Σπουδάσατε μια τέχνη που κάνει τα όνειρα πράξη, την μοναδική τέτοια τέχνη, αλλά ξέρετε να ονειρεύεστε? Ξέρετε την λέξη όραμα? Και την πράξη όμως. Με τα λόγια εγώ σου φτιάχνω 10 Παρθενώνες. Και καλύτερους. Σοκ ε? Θίγω τα άγια των αγίων? Χαχαχχαχαχα! Και όμως. Δεν τολμάτε να ονειρευτείτε. Μένετε στην μιζέρια αυτών που κατηγορείτε νύχτα μέρα. Και αυτοί κατηγορούν εσάς αντίστροφα. Ευθυνόφοβα πλάσματα. Λαμόγια της κακιάς συμφοράς. Επαγγελματίες οραματιστές του κώλου! Ότι ο μέσος έλληνας κατάλαβε την κοινωνική σημασία, τον συμβολισμό –αχ και πόσα άλλα θα μπορούσα να γράψω εδώ- της αρχιτεκτονικής δεν πέρασε ούτε για ένα λεπτό από το θολό σας εγκέφαλο. Μακάρι να αγαπάγατε τα άντερά σας και την αρχιτεκτονική τόσο που να σκοτωνόσασταν ποιος θα κάνει το καλύτερο έργο –και να μείνει στη ιστορία- και να μάχεστε για τις μαλακίες που βλέπετε γύρω σας παρά να τα συζητάτε σε party με ειρωνικό, τεθλιμμένο χαμόγελο χήρας του στυλ: εμένα τώρα ποιος θα με αποκαταστήσει.
Αϊ-σιχτίρ.

με λογισμό και με όνειρο λέει ο ποιητής
με τα πόδια στη γη και το κεφάλι στους ουρανούς λέει ένας άλλος
ονόματα δεν θυμάμαι, είμαι θυμωμένη

Ποιος θα κάνει το βήμα στο κενό? Όποιος έχει τα κότσια ή θα γκρεμοτσακιστεί ή θα πετάξει. Στον ουρανό.